περί    ποιήματα    μουσική    δεσμοί

And suddenly it's evening
after Savlatore Quasimodo

Omnis est solis super intimum orbem,
perforatus a radio sereno
solis integri: et repente tangens
    est modo vesper.

Freeing a mouse from a glue trap

Sic hoc in bello in mures, pro muribus illis
    infelicibus et pugno ego pauperibus.

Daily routine

Vix mutare dies meos opinor:
ridens excitor omnibus diebus,
verum noctibus omnibus cubo cum
solitudine lacrimisque, semper,
verum deinde manens diem novum, cum
ridens exciter ex novo, mihi cum
laxando breviter qua nullo erit pax.

New musicology

Nonne musica disciplina cunctis
convolutior insuper repente est?

Hypothetical Apology (the assignment wasn't late)

Please forgive me, noble David Brackett,
for my late assignment (and this racket):
’tis for lack of sleep I’ve been so dizzy,
I can hardly write, but that I’m busy
nowadays should hardly merit mention:
’tis for pride I asked for no extension.

Nor rhyme nor reason
after Edmund Spenser

Ἐν τινὶ δὴ καιρῷ τελέως τις ὑπέσχετο τ’ ἔξειν
    τῷ ῥυθμῷ ἡμᾶς εὖ λόγον ἡμετέρῳ.
ἀλλ’ ἀπ’ ἐκείνου καιροῦ ἄχρι δεδέγμεθα τούτου,
    οὐτέ ποθεν ῥυθμὸν πώς ποθεν οὔτε λόγον.

Bow thine ear

Κύριε κλῖνε τό σου οὖς πάσων οὖν κακοτήτων
    δήμου μίμνησκοις μηκέτι τού ποτε σοῦ.
ἠπάχθη δὲ Σιών, ἠνέχθη εἰς τὰ βαράθρα·
    νῦν Ἱερουσαλὴμ λείπομενη τε κενή.

A Paraphrase on Psalm 22 and Ecclesiastes 7

Mi Deus, nunc mi Deus aspice ad me:
cur mei a verbis gemitus remote
stans, colens in laudibus Israël, me
    destituisti?

Nam fidem suam posuere patres
semper ad te; sic tibi supplicave-
runt ut non, sua posita fide, sint
    obstupefacti.

Verum ego scolex minimeque homo sum,
spretus ipse ab omnibus atque pulsus
longius saevo a populo, manente
    te integriore.

Nunc boves multi veniunt ad me, tau-
ri propinquant undique mi, atque hiant ad
me fremens sic oribus ut leo tunc
    insiliensque.

Fluminis profundor ut limpidi fons,
et liquescens cera fio meum cor,
ossaque omnia articulis eorum
    deripiuntur.

Vis mea exsiccatur ut obsoleta
testa, lingua scinditur usque gingi-
vis, et me iam deseris in remoto
    pulvere mortis.

Sed dies mortis melior die ortus,
et domum luctus melius domum cenae
ire eundo; nam sibi finit hic, vi-
vansque cor optat.

Semper est vultu melius dolere
cum gravi; sic cor sapientium do-
mi sit luctus, insipientium cor
    laetitiae sit.